เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
สวัสดีครับ สึนะซังทั้งสองท่าน, คุณโช, คุณบูลเบล และคุณจิคุสะ
ผม อิโนอุเอะ มิยาบิ ครับ ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกท่านนะครับและขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
ถึงทุกท่านจะเป็นผู้บริหารชั่วคราวของอัลโกบาเลโน่ แต่ผมก็รู้สึกดีใจและเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้
ร่วมงานกับทุกท่านนะครับ ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตามครับ *โค้งเคารพอย่างงาม*
.......
...
.
ตามที่แฟมิลี่มีภารกิจเรื่อง โปรแกรมการฝึกที่เข้ากับคอนเซปต์นักฆ่านั้น ผมขออนุญาตอธิบายดังนี้ :-
......
...
.
โปรแกรมการฝึก :
.....
...
การฝึกฝนร่างกาย ตื่น 6 โมงเช้า วอร์มร่างกายนิดหน่อยแล้ว วิ่งไป-กลับรวม 10 ก.ม.
จากนั้นกระโดดเชือกอีก 20 นาที ซึ่งจะโดดแบบมาตรฐานหรือไขว่แขนสลับไปมา
หรือจะเบิ้ลขาก็ตามสะดวกแล้วแต่อารมณ์ผมในวันนั้นครับ ต่อจากนั้นก็ฝึกความแม่นยำ
และความไวของสายตาโดยการต่อย punching ball (ลูกบอลสำหรับฝึกต่อยหมัด)
เพราะลูกบอลจะเด้งไปมาเมื่อถูกหมัดดังนั้นเราต้องต่อยให้เร็วและแม่นยำ ควบคุมแรงต่อย
พร้อมทั้งฝึกความว่องไวของสายตาในการปล่อยหมัดให้ถูกลูกบอล ยกละ 100 ฝึก 2 ยกครับ
ฟิตกล้ามเนื้อท้องง่าย ๆ ด้วย การซิดอัพอีก 100 ครั้งแล้ววิดพื้นสองมือ 50 ครั้ง และมือเดียว
อย่างละ 50 ครั้ง จากนั้นเดินไปโหนกิ่งไม้ตรงชายป่าติดกลับศาลเจ้าอีก 100 ครั้งครับ
....
...
.
เมื่อได้เหงื่อพอประมาณแล้วเดินไปในเมืองหาอาหารเช้ากิน ซึ่งแน่นอนครับ ผมมักจะลืมหยิบ
กระเป๋าตังส์มาด้วย ก็คนออกกำลังกายที่ไหนเขาพกกันใช่ไหมครับ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาครับเพราะ
ผมหน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่งครับ เมื่อเรารู้ว่าเราไม่มีเงินจ่าย อย่าเพิ่งตกใจครับ ให้ทำนิ่ง ๆ ไว้
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วดูสถานการณ์ในร้านครับ ถ้าถึงช่วงชุลมุนเมื่อไหร่ เราก็ทำเป็นเดิน
ถือใบเสร็จเหมือนจะไปจ่ายตังส์แล้ว ใช้ความเร็วแสงหนีบบิลเราไว้กลับโต๊ะไหนก็ได้ที่เราเดินผ่าน
(อันนี้เป็นความสามารถในการวิเคราะห์เชิงลึกแบบปรัญญาตะวันออกนะครับ ไม่สามารถสอนกันได้
ว่าต้องเป็นโต๊ะที่สามนับจากโต๊ะเรา หรือโต๊ะขวามือที่ห้าจากหน้าร้าน อันนี้ต้องอาศัยความสามารถ
บวกกับประสบการณ์ที่โชกโชนและหน้าตาครับผม ^^ ) ซึ่งผมก็ใช้ได้ผลตลอดนะครับ ไม่เคยถูก
จับได้เลยสักครั้ง แถมบ้างร้านถ้าลูกสาวหน้าตาน่ารัก ๆ ผมก็จะได้เบอร์โทรเป็นของแถมอีกตะหาก ^^
......
....
..
.
ของหนักตกลงท้องแล้วก็ต้องหากาแฟดื่นกันสักนิด แต่เหนือสิ่งอื่นใดผมชอบไปฟังครับ พวกสภากาแฟ
ของพวกคุณพ่อบ้านทั้งหลายก็มีเรื่องเม้าส์กันให้แซดเหมือนพวกแม่บ้านนั้นแหละครับ แต่ดีกว่าตรงที่ไม่
มีท่าทางเยอะอย่างเหมือนพวกสมาคมแม่บ้านที่เคยเห็นนะครับ แล้วข่าวของพวกนี้ส่วนใหญ่ก็สามารถ
ใช้เป็นข้อมูลประกอบการทำงานอย่างพวกเราได้เหมือนกันนะครับ การแฝงตัวเข้าไปนั่งเนียน ๆ ฟังเขา
คุยกันก็ไม่ได้ยากอะไรมาก หนุ่มหน้าตาดีใส่ชุดออกกำลังกายมีฮู้ดคลุมหัวนิดหน่อย ให้ดูเท่ห์เข้าว่าแถม
พกผ้าขนหนูพาดบ่า นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ใครเขาจะรู้ละครับว่าผม มีอาชีพอะไร ^^
.....
...
.
ผมเคยใช้ข้อมูลจากสภากาแฟนี้ ลอบฆ่าใครบางคน(อย่าออกนามเลย) ได้สำเร็จ ตอนนั้นผมไม่รู้จะ
ลอบสังหารมันด้วยวิธีไหนเพราะไม่ค่อยมีข้อมูลเจ้า สส.คนนี้เท่าไหร่ อุ๊ย!!*ตะครุบปากตัวเอง*
หลุดปาก เจ้านั้นมันมีบอร์ดี้การ์ดแน่น การจะลอบฆ่ามันนะไม่ได้ง่าย ๆ หรอก แต่มีพวกลิ่วล้อปาก
เปราะของมันนะสิที่ดันเผลอบอกหมด ว่าเจ้านายมันชอบไปไหน ทำอะไร รสนิยมแปลก ๆ ก็เอามา
เม้าส์ให้ฟังหมด เพียงแค่ผมประจบชื่นชมมันต่าง ๆ นา ๆ ยกย่องชูหางมันซะท่วมหัว หลอกล้อ
ให้มันงงนิด ๆ แค่นี้ก็บอกหมดเปลือกแล้วเฮ้อออออ ไม่รู้จะสงสารเจ้านายมันดีไหมที่มีลูกน้องโง่ ๆ
ให้ผมหลอกแบบนี้ แต่ก็เอาเถอะครับ เพราะยังไงแล้วผมก็สามารถ ปลอมตัวเป็นเจ้าลิ่วล้อคนนั้น
เข้าไปสังหารเจ้านายมัน แถมเดินออกจากบ้านมันมา โดยที่ยังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่า ลูกพี่มันนะ ตายแล้ว
ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ (หัวเราะเพื่อ............)
...........
......
....
.
พอสภาเลิกก็กลับแฟมิลี่ครับ ไปพาเจ้ายาว(ปืนยาวคู่ใจ) ออกกำลังกายบ้าง ผมสะพายเจ้ายาว
พร้อมกระสุนอีกหนึ่งกล่อง, กระสุนยาสลบอีกกล่อง เดินเข้าป่าไปหาที่ฝึกซ้อมยิงปืนครับ
การฝึกก็ไม่มีอะไรมาก เจออะไรอยากยิงผมก็ยิง พวกผลไม้ที่อยู่บนต้นลูกเล็ก ๆ แดง ๆ ก็เลือก
สักอันเป็นเป้าแล้วส่องเลยครับ แต่ถ้าได้ยินเสียงสัตว์ป่า ผมจะปีนขึ้นต้นไม้เพื่อมองหาแล้ว
ถ้าอยู่ในรัศมีทำการ ผมจะใช้กระสุนยาสลบยิงครับ ก็ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาฆ่ามันนิครับ
แค่อยากซ้อมมือเท่านั้นเอง แล้วอีกอย่างเจ้าพวกนี้มันไม่ได้ยืนนิ่ง ๆ เหมือนเป้าซ้อมที่ใช้
ซ้อมปืนพกนิครับ เวลาเราลอบสังหารใคร ไมมีใครมันยืนอยู่เฉย ๆ หันหน้ามาให้เรายิงหรอก
ถูกไหมครับ มันก็ต้องหาอะไรที่แทนกันได้แบบนี้ แต่ช่วงที่ผมเข้าป่าฝึกเข้ม 3 เดือน
อันนั้นก็มียิงกระต่ายป่ากินบ้างครับ มันก็ต้องแบบนี้แหละ ห่วงโซ่อาหาร ถ้าผมไม่ฆ่ามันมากิน
ผมก็อดตาย *ยักไหล่* วัฏจักรง่าย ๆ ^^ ♥♥♥
.....
...
..
.
ซ้อมเสร็จไม่ต้องถามนะครับว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ ของแบบนี้มันบอกไม่ได้หรอกครับ แล้วแต่
สถานการณ์ถ้ามีเป้าให้ซ้อมเยอะ ก็ซ้อมเสร็จเร็ว แต่ถ้าต้องเดินหาเป้าหมายไปเรื่อย ๆ
ไม่มีอะไรถูกใจให้ยิงสักทีก็นานหน่อยนะครับ หรือบางทีถ้ารีบ ๆ ก็อาจจะต้องไปซ้อมที่สนาม
ฝึกยิงปืนที่รู้จักกันแต่อันนั้นได้ซ้อมแค่ปืนพกนะครับ ก็พอถู ๆ ไถ ไปได้ ให้คุ้นมือนะครับ
...........
......
...
.
นี่แหละครับ โปรแกรมประจำวันที่ผมฝึกฝนนะครับ ซึ่งบ้างครั้งบ้างทีก็แล้วแต่สถานการณ์ในแต่ละวันด้วย
อาจจะไม่เหมือนแบบนี้ซะทีเดียว แต่ก็คราว ๆ ประมาณนี้แหละครับ *ยิ้มกว้าง*
..............
........
เอออ ขออนุญาตบอก ท่านผู้บริหารชั่วคราวนะครับว่า ผมถนัดให้ปืนยาว ซุ่มยิงครับ
โปรแกรมการฝึกเลยออกมาประมาณนี้ครับ
...
.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
.....
..
ผมไม่แน่ใจว่าอันที่ผมทำอยู่นี้เรียกว่า โปรแกรมฝึกสำหรับนักฆ่า หรือเปล่านะครับ แต่ผมก็พยายามอย่าง
เต็มทีหวังว่าทุกท่านจะเข้าใจในสิ่งที่ผมพยายามจะบอกนะครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ *โค้ง*
..........

Comment

Comment:

Tweet

TsunaTenth_24 : รายงานละเอียดดีนะ อ่านแล้วรู้สึกเห็นภาพดีเชียวล่ะ ขอบใจมากนะที่เธอทำส่งก่อนกำหนด ^^

#1 By Arcobaleno Family on 2011-10-19 20:53